Portal
POMOC PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA
20.02.2016

pedagog

 

 

p. Kinga Mrotek  

p.Lidia Zaremba-Klimek

PON.

-------------

08:00 - 14:15

WT.

12:00 – 15:00

08:00 - 12:00 

ŚR.

09:30 – 15:00

08:00 - 14:30 

CZW.

--------------

08:00 - 14:50 

PT.

09:30 – 14:00

08:00 - 11:00

 

Szukanie pomocy jest oznaką siły, a nie słabości”

 



 


Witamy wszystkich!!!

 

 

Jesteśmy pedagogami szkolnymi.

 

 

Nasz gabinet znajduje się obok pokoju nauczycielskiego

 

 

w sali 117.

 

 

Serdecznie zapraszamy!

 



 

Zwróć się do pedagoga szkolnego gdy:

 

  • Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.

 

  • Nie potrafisz porozumieć się z rówieśnikami, rodzicami,
     

       nauczycielami.

 

  • Masz problemy z nauką.

 

  • Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej

 

      sytuacji materialnej.

 

  • Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.

 

  • Chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób.

 

  • Nie potrafisz zdecydować co robić po ukończeniu szkoły,

 

      jaki zawód wybrać.

 

Przyjdź z każdą sprawą, z którą sam

 

nie potrafisz sobie poradzić.

 

 

 

Naszym zadaniem jest:

 

 

  • poznanie indywidualnych potrzeb uczniów

     

    ,

  • analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych

     

    ,

  • organizowanie i prowadzenie różnych form pomocy

     

    psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów, rodziców

     

    i nauczycieli, zajmujemy się również działaniami

     

     

    profilaktyczno-wychowawczymi

     

    ,

  • staramy się zorganizować opiekę i pomoc materialną

     

     

    uczniom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej

     

    ,

  • pomagamy wybrać uczniom kierunek kształcenia

     

    i przyszły zawód

     

     

  • kontaktujemy się z pedagogami z innych szkół,

     

    nauczycielami, wychowawcami klas, dyrekcją,

     

    rodzicami,

     

  • współpracujemy z instytucjami służącymi pomocą

     

    dzieciom i rodzinie ( Powiatowa Poradnia

     

    Psychologiczno-Pedagogiczna, Powiatowe

     

    Centrum Pomocy Rodzinie, Sąd Rodzinny, Policja,

     

    Straż Miejska, Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy

     

    Społecznej).

 

 

 

Zapraszamy wszystkich, którzy chcieliby zapytać o to,

 

co ich interesuje poradzić się albo najzwyczajniej porozmawiać.

.

 

 

 

Szanowni rodzice!!!

 

 

 

Wy również możecie oczekiwać od nas pomocy

 

i wsparcia w rozwiązaniu wielu sytuacji

 

 

problemowych dotyczących:

 

 

- trudności w nauce dziecka,

 

 

- niepokojących zmian w zachowaniu dziecka,

 

 

- trudnych relacji dziecka z rówieśnikami,

 

 

- trudnej sytuacji materialnej, rodzinnej,

 

 

- każdej innej, która Was niepokoi.

 

 

 

Zapraszamy na rozmowę i skorzystanie z pomocy

 

 

Kilka wskazówek dla rodziców

 

Czas nauki można podzielić na dwa etapy: w szkole i w domu.

 

 Uczenie się w szkole można podzielić  na cztery czynności:

 

 

- przygotowanie się do nauki, np. lekcji,

 

- aktywne słuchanie,  

    

- dobre notowanie,

 

- powtarzanie przyswojonych wiadomości.

 

Te cztery czynności powinny pomóc maksymalnie efektywnie

 

wykorzystać czas spędzony na naukę. Najważniejszym czynnikiem

 

wpływającym na łatwość przyswajania informacji jest

 

koncentracja.

 

Czynniki negatywnie wpływające na koncentrację można podzielić na

 

zewnętrzne i wewnętrzne. Do zewnętrznych czynników zaliczyć

 

można, np.  złe oświetlenie, zła temperatura, zgiełk za oknem,

 

 

rozpraszające przedmioty, imprezy w pokoju obok, natomiast do

 

 

wewnętrznych: złe samopoczucie, brak motywacji, przemęczenie

 

 

psychiczne, nieodpowiednie zaplanowanie czasu nauki. 

 

Należy odpowiednio zaplanować czas nauki – odpowiednio dla

 

organizmu dobrać porę dnia i dostosować przerwy.

 

Zarówno prace domowe pisemne jak też zadane do przeczytania

 

najlepiej jeśli uczniowie spokojnie odrabiają w domu,  a nie na

 

kolanie  w stresie. Przychodzenie do klasy  na czas ze wszystkimi

 

niezbędnymi materiałami to duże ułatwienie organizacyjne.

 

Sam początek i koniec lekcji to miejsca, w których nauczyciele

 

podają ważne rady i wskazówki dotyczące bieżącej lekcji.

 

Aktywne uczestniczenie w lekcji jest dobrym zwyczajem – dzięki

 

niemu uczeń o wiele lepiej zapamięta. Lepsze zapamiętywanie osiąga

 

się dzięki większej aktywności, jeśli uczeń zgłasza się, zadaje

 

pytania, zgłasza się do odpowiedzi, podchodzi do tablicy.

 

Aby skutecznie zapamiętać nowo poznany materiał na lekcji  należy

 

go powtórzyć. Najlepiej, aby dziecko powtarzało: zaraz  po lekcji,

 

tego samego dnia wieczorem, powtórki odbywały się zaraz przed

 

lekcją.

 

Informacje docierają do mózgu za pomocą pięciu zmysłów: wzrok,

 

słuch, smak, zapach, dotyk. W sposobie odbierania świata dominuje

 

jeden lub dwa zmysły. Mówimy o wzrokowcach, słuchowcach

 

i ruchowcach, czyli kinestetykach. Znając  sposób zapamiętywania

 

przez dziecko, łatwiej jest dobrać odpowiednią metodę, dzięki

 

której informacje przyswajane są szybciej.

 

    Wzrokowcy powinni:

 

- używać pisaków i kolorowych długopisów

 

- podkreślać, rysować, tworzyć schematy i tabele

 

- kluczowe wzory, słowa, daty zapisywać na małych karteczkach

 

 

i zamieszczać na wysokości oczu

 

- pracować w ciszy

 

    Słuchowcy powinni:

 

- głośno powtarzać najważniejsze do zapamiętania

 

- ułożyć krótki wiersz lub piosenkę złożonych z  najważniejszych

słów do zapamiętania

 

- wykorzystać dialogi, rozmowy, dyskusje w grupie

 

     Ruchowcy ( kinestetycy) powinni:

 

- uczyć się wykorzystując dynamikę całego ciała

 

- demonstrować pojęcia za pomocą ruchów i gestów

 

- powtarzając materiał chodzić po pokoju

 

Jedna „dawka” nauki powinna się zmieścić w przedziale od pół

 

godziny do godziny. Więcej niż godzina nauki sprawi zbyt szybkie

 

przemęczenie. Uczą c się należy robić przerwy nie dopuszczając do

 

znużenia, złości i przemęczenia.

 

O sektach i obowiązku szkolnym

 

Obecnie liczba sekt i rozmiary tego zjawiska osiągnęły

 

swoiste apogeum rozwoju i popularności.

 

Czym jest sekta? Sekta jest ruchem mającym charakter

 

totalitarny, podszywający się pod grupę religijną,

 

terapeutyczną czy kulturową, która dzięki stosowaniu

 

 

różnych technik psychologicznych oraz rozbudowanemu

 

systemowi kontroli manipuluje adeptami.

 

Wykorzystuje ich fizyczne, psychiczne, materialne

 

i prowadzi do całkowitego uzależnienia od grupy

 

przy równoczesnym zerwaniu związków rodzinnych.

 

Możemy wyróżnić pewne cechy, które charakteryzują

 

wszystkie sekty. Są nimi:

 

-   charyzmatyczne przywództwo, zawsze na czele stoi

 

przywódca, którego otacza się wielka czcią   i uwielbieniem,

 

przypisuje mu cechy boskie

 

-      nadrzędność grupy, która staje się  dla jednostki

 

najważniejsza, zastępuje jej rodzinę, przyjaciół, innych

 

ludzi

-     otaczająca rzeczywistość jest postrzegana w sposób

 

skrajny: dobre-złe, czarne-białe, my-oni, duch-materia

 

-   uznanie siebie za elitarną część ludzkości, wybrańców

 

Boga

-    własne „ja”  całkowicie podporządkowane grupie,

 

myślenie o sobie i dbanie o własne interesy jest

 

postrzegane jako zło

 

-    zaszczepianie strachu, który ma motywować do

 

posłuszeństwa i bierności

 

-    brutalne odcięcie członka sekty od rodziny, znajomych,

 

informacji ze świata zewnętrznego

 

-     uniemożliwienie odejścia z sekty

 

Człowiek we współczesnym świecie czuje się osamotniony,

 

otoczony zewsząd murami.     

 

Gdy nie może zaspokoić swoich podstawowych potrzeb

 

w otoczeniu szuka innego źródła i właśnie wtedy natrafia na

 

sektę, która daje mu szansę ich realizowania i zaspokajania.

 

Współczesne wychowanie nie daje priorytetu wartościom

 

duchowym. To wszystko skłania młodych ludzi do przyjęcia

 

perspektywy  religijnej bez głębszego sięgania do przyczyn

 

filozoficznych i egzystencjalnych.

 

Dodatkowo jeszcze sekta udziela prostych odpowiedzi na

 

 

trudne pytania. Ofiarowuje schronienie człowiekowi, który

 

nie czuje się bezpieczny. Sekta jawi mu się jako ostoja

 

czystości i prawdy. Kiedy do tego dodać codzienne

 

bombardowanie umysłów ludzkich tragicznymi doniesieniami

 

ze wszystkich stron, naturalną koleją jest ucieczka od

 

rzeczywistości oraz narastające pragnienie zmiany. 

 

Grupę najwrażliwszą i najbardziej narażoną stanowi

 

młodzież, która na dodatek nie ma nigdzie oparcia.

 

Sekty szukają słabych, osamotnionych, niepewnych siebie.

 

Poszukiwanie to nie jest trudne, ponieważ w społeczeństwie

 

jest bardzo dużo ludzi, którzy czują się źle.

 

Podwórkowo  - telewizyjne wychowanie, nuda, bezradność

 

na co dzień, obojętność nie stanowią przeciwwagi dla nauk

 

głoszonych przez sekty.

 

Młodzi ludzie znajdujący się w trudnych sytuacjach,

 

przeżywający rozterki życiowe szukają sensu życia.

 

Często się zdarza, że nie znajdują oparcia i miłości w domu.

 

Sekty wykorzystują to oferując swoja „pomoc” przez tzw.

 

bombardowanie miłością.  Szukają też osób inteligentnych,

 

wrażliwych i aktywnych, gdyż oni uwiarygodniają sektę. 

 

 

Dzięki  identyfikacji z grupą ktoś do tej pory anonimowy,

 

niepotrzebny   i niedoceniany staje się kimś ważnym,

 

potrzebnym i wartościowym. Sekty oferują też dziecku

 

wydobycie z anonimowości, szansę na zyskanie znaczenia

 

w grupie. Sekta zawsze wychodzi ludziom naprzeciw

 

w sposób serdeczny, przyjazny, osobisty i bezpośredni.

 

Kolejną ważną przyczyną  wstępowania ludzi do tych grup

 

jest proces ciągłego podważania wszelkich autorytetów:

 

rodziców, wychowawców, księży, polityków.

 

Kto więc ma być autorytetem dla młodego pokolenia?

 

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze znikoma wiedza

 

religijna wielu katolików, nieuczestniczenie we mszach

 

świętych powoduje, że  zwolennicy sekt z dużą łatwością

 

potrafią zrobić mętlik religijny w głowie i wszystkich

 

przekonać o rzekomych sprzecznościach nauk Kościoła

 

z Biblią. Dzięki oferowaniu pomocy materialnej,

 

psychologicznej, sekty uzależniają coraz to nowe osoby,

 

które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej.

 

Wykorzystują tym samym moment załamania psychicznego,

 

a także kryzys finansowy rodziny.

 

Pierwsze niepokojące objawy osoby będącej pod wpływem

 

sekty:

 

- dotyczące, np. diety:  osoba przestała jeść produkty,

 

 

które dotychczas lubiła, przestała dotykać pewnych

 

produktów i naczyń rękoma, wydzieliła własne nakrycie

 

 

stołowe

 

-  zaczęła się zupełnie inaczej ubierać, np. przesadnie

 

elegancko lub preferować określony kolor, czarny, biały,

 

nosić dziwne szaty, plakietki, zaczęła przesadnie dbać

 

o higienę osobistą lub zaprzestała jej zupełnie, zmieniła

 

radykalnie dotychczasową fryzurę lub zaczęła nakrywać

 

włosy nawet w domu, zaczęła nosić na szyi amulety, woreczki

 

chociaż wcześniej nie było to w jej stylu

 

-   zrezygnowała  gwałtownie z oglądania TV, słuchania radia

 

lub odwrotnie – zaczęła wręcz nałogowo słuchać nagranych

 

przemówień, lekcji o tematyce religijnej, oglądać nagrania

 

ze  zbiorowych modlitw, kazań lub zapisy gwałtu i przemocy

 

wobec ludzi i zwierząt, zrezygnowała z dotychczasowych

 

form spędzania wolnego czasu, przestała spotykać się

 

 

z dotychczasowymi znajomymi, z którymi wcześniej miała

 

stały kontakt

 

-    zmieniła całkowicie wystrój swojego pokoju malując go

 

na określony kolor, budując coś na kształt ołtarza,

             

paląc świece i kadzidła, zaczęła zbierać dziwne rzeczy,

 

 

np. zdjęcia i obrazy przedstawiające kolorowo ubrane

 

postacie, diabły, czaszki, krzyże, niespodziewanie zaczęła

 

czytać dziwne publikacje o obco brzmiących tytułach, liczne

 

broszury, strony internetowe grup religijnych lub przestała

 

uczestniczyć w nabożeństwach kościelnych, przestała

 

 

obchodzić tradycyjne święta, zaczęła krytykować poglądy

 

religijne innych osób

 

-  zaczęli pojawiać się w domu dziwni nowi znajomi, używa

 

dziwnych zwrotów, np. energia kosmiczna, leczenie energią,

 

coraz częściej znika z domu

 

Najczęściej  wystąpienie kilku  z powyższych sygnałów

 

naraz może oznaczać, iż dziecko jest    pod wpływem grupy

 

destrukcyjnej.

 

Dziecko powinno czuć w rodzicach oparcie i wiedzieć,

 

 

że o każdej sprawie może porozmawiać.

 

Rodzice powinni wiedzieć czym ich dziecko interesuje się,

 

jakich ma znajomych, co robi w wolnym czasie, gdzie

 

przebywa. Rodzina powinna uświadamiać, że nie zawsze

 

przychylność w rozmowie z nieznajomymi oznacza dla

 

młodego człowieka przyjaźni. Należy wychowywać dzieci

 

i młodzież do miłości, otoczyć je opieką i uczyć prawdziwej

 

wiary. Jeśli dziecko będzie miało poczucie stabilności i nie

 

będzie się bało poruszyć w rozmowie trudnych tematów

 

to można być spokojnym o jego kręgosłup emocjonalny.

 

Szanowni Państwo, rozmawiajcie ze swoimi dziećmi,

 

znajdujcie czas dla nich i wspierajcie w ich wędrówce.

 

Niech dom i rodzina będą dla nich oparciem.

 

Rodzina jest tym środowiskiem, które  od najmłodszych lat

 

 

wychowuje i kształtuje postawy dziecka.

 

Najczęstszymi przyczynami  opuszczania zajęć

 

edukacyjnych są:

 

-  niechęć do szkoły

 

 

- brak osiągnięć w nauce i słabe stopnie

 

 

-  brak przynależności, złe kontakty rówieśnikami

 

 

- uleganie wpływom kolegów z grup nieformalnych

 

 

Zwykle pod spodem kryje się niskie poczucie własnej

 

wartości, osamotnienie, wyobcowanie, trudny do pokonania

 

lęk przed  niepowodzeniami, poczucie braku akceptacji

 

ze strony rówieśników.

 

Bardzo często jest tak, że pierwszą reakcją rodziców jest

 

złość, gniew, czemu dają wyraz w postaci awantury.

 

To do niczego nie prowadzi, a czasem wręcz uniemożliwia

 

porozumienie i wspólne  zaradzenie kłopotom.

 

Najlepiej, jeśli dorośli postarają się opanować emocje.

 

Chcąc podjąć właściwe środki zaradcze , przede wszystkim

 

to dorośli powinni najpierw poznać i  zrozumieć powody

 

ucieczek swoich dzieci.

 

Prośbami czy tez groźbami nie da się wiele osiągnąć.

 

Dużo lepiej sprawdzają się rozmowy o tym co istotne,

 

co przeszkadza, jakie mogą być dalsze konsekwencje

 

takiego postępowania, co chce uzyskać dziecko poprzez

 

manifestację tego rodzaju zachowań oraz jak wspólnie

 

zaradzić problemom. Pomimo rozczarowania i złości rodzica,

 

forma kary powinna być adekwatna do sytuacji, np. zakaz

 

wyjścia popołudniami, zmniejszenie kieszonkowego.

 

Należy spokojnie oznajmić dziecku, iż wymaga się od niego

 

chodzenia do szkoły, nie tylko dlatego, że jest taki

 

obowiązek prawny, ale przede wszystkim dlatego,

 

że to sprawa niezwykle ważna dla jego przyszłości.

 

  Pozytywne postawy rodzica wobec dziecka  sprzyjają

 

kształtowaniu w nim wysokiego poczucia własnej wartości,

 

podejmowania przez nastolatka aktywnych działań.

 

Trzeba sprawić, aby dziecko poczuło się ważną, kochaną

 

osobą, która może liczyć na jasne wskazówki dotyczące

 

stawianych przez rodziców wymagań, ale tez na wsparcie,

 

zrozumienie, zainteresowanie, pomoc.

 

To daje mu wielka, wewnętrzna siłę, dzięki której poradzi

 

sobie  także z bardzo trudnymi sytuacjami, a jeśli to

 

będzie prosiło o pomoc.

 

Natomiast negatywne postawy rodziców wobec dziecka

 

mogą być przyczyną wykształcenia się u niego niskiej

 

samooceny, co z kolei zaniża poziom aspiracji negatywnie

 

wpływa na poziom motywacji. Zanik motywacji może być

 

spowodowany zarówno nadmierną opiekuńczością jak też

 

odrzuceniem, brakiem zainteresowania.

 

 

Wskazówki dla rodziców:

 

  1. Nigdy nie zapominaj o podstawowej zasadzie

     

    wychowania. Staraj się utrzymywać bliski kontakt

     

     

    z dzieckiem – tak, żebyś miał pewność, że w przypadku

     

    poważniejszych kłopotów syn czy córka przyjdą 

     

     

    z tym do ciebie. Nie żałuj czasu na rozmowy.

     

    Nie lekceważ żadnej informacji.

     

    Zastanów się czy zawsze powinieneś ufać swojemu

     

    dziecku bezgranicznie.

     

     

  2. Pamiętaj – wagary są skutkiem. Spróbuj znaleźć istotę

     

    problemu. Im szybciej ją odkryjesz, tym lepiej.

     

    Dziecko musi czuć, że wyjście  trudnej sytuacji to wasz

     

    wspólny cel. Potrzebuje pomocy i musi ją dostać.

     

     

  3. Skoro już wiesz co się dzieje lub się domyślasz, spróbuj

     

    temu zapobiec. Porozmawiaj dzieckiem, wybierz się po

     

    rade do szkoły. Bądź ze szkołą w stałym kontakcie.

     

  4. Pamiętaj, że Twoje dziecko może wagarować, bo nie

     

    chce zawieść Twoich oczekiwań. Nadmierne ambicje

     

    rodziców są niebezpieczne dla dziecka.

     

  5. Jeśli dziecko mówi, że  w szkole się nudzi, spróbuj mu

     

    wytłumaczyć, że życie to nie kabaret, że  wżyciu trafi

     

    na wiele „nudnych” sytuacji,  jednak będzie musiał jakoś

     

    wytrwać.

     

  6. Dobrze się zastanów zanim wyrazisz zgodę na

     

    „kontrolowane” wagary. Nie pisz usprawiedliwień dla

     

    „świętego spokoju”

     

  7. Nie pozwól, żeby Twoje dziecko podjęło się zbyt wielu

     

     

    obowiązków, np. zapisało się  do wielu kołek

     

    zainteresowań. Jeśli już to zrobi nie pozwól,

     

    żeby z nich zrezygnowało bez powodu.

     

    Naucz syna, córkę, że kłopoty trzeba przezwyciężać,

     

     

    a nie od nich uciekać.

     

  8. Pamiętaj: pokrzykiwanie i obrażanie syna czy córki nie

     

    sprawdzają się. W najlepszym razie spowodujesz, ze

     

    dziecko zacznie lawirować, a nawet kłamać.

     

  9. Interesuj się tym co dzieje się w szkole, ale staraj się,

     

    aby to nie przybrało formy nadmiernej kontroli- pytaj,

     

    ale nie przesłuchuj. Bądź w stałym kontakcie

     

    z wychowawcą  i pedagogiem szkolnym.

     

    Zawsze możesz liczyć na ich pomoc.

     

     

  10. Najważniejsza jest miłość i konsekwencja

     

    w wychowaniu.

     

    Zawieraj umowy z dzieckiem i dotrzymaj słowa.

     

    Bądź cierpliwy. 

 

 Bardzo wiele zależy od postawy rodziców.

 

Pomimo, iż  nastolatek uważa się za osobę dorosłą to tak

 

naprawdę   potrzebuje  wsparcia, rodziców, opieki,

 

zainteresowania. Wówczas łatwiej jest nauczycielom

 

wspólnie  z rodzicami  podjąć pracę nad pozytywnym

 

kształtowaniem  młodej osobowości dziecka.

 

 

JAK MOTYWOWAĆ DZIECKO DO NAUKI?

-wskazówki dla rodziców –

 

 

 

  1. Od najmłodszych lat rozwijaj naturalną ciekawość dziecka,

    wzbudzaj jego motywację do poznawania nowych rzeczy, do

    nauki poprzez:

 

  • organizowanie wycieczek do muzeów, na wystawy, oglądanie  

    z dzieckiem ciekawych programów w TV i rozmawianie o nich!

     

  • rozwiązywanie krzyżówek, zagadek, zabaw logicznych itp.

     

  • wykorzystywanie codziennych czynności i zdarzeń do

    ćwiczenia różnych umiejętności np., liczenia, logicznego

    myślenia itd.

     

  • dawanie przykładu własnym zachowaniem – spędzając wolny

    czas czytając prasę, książki, oglądając programy

    popularnonaukowe itp.

 

  1. Dawaj dziecku do zrozumienia, że nauka jest ważna – nie

    mów, że to strata czasu, nie zwalniaj z udziału w lekcjach

    z błahych powodów.

     

  2. Wykazuj zainteresowanie karierą szkolną dziecka i wspieraj

    je w niej:

 

  • interesuj się tym, co wydarzyło się w szkole, rozmawiaj z nim,

     

  • wdrażaj dziecko do systematyczności,

     

  • naucz dobrej organizacji pracy (odrabianie lekcji o tej samej

    porze), zadbaj o odpowiednie miejsce do nauki (stałe miejsce

    do pracy, dobre oświetlenie, zapewnienie ciszy i spokoju),

     

  • pomagaj dziecku w odrabianiu lekcji i pokonywaniu trudności –

    nie oznacza to jednak, że masz wykonać zadanie za dziecko!

    Pomóż mu zrozumieć polecenie, zaplanujcie poszczególne etapy

    niezbędne do wykonania zadania, udziel wskazówek i daj mu

    szansę samodzielnego rozwiązania zadania,

     

  • unikaj atmosfery napięcia, nie okazuj ciągłego niezadowolenia,

     

  • szukaj mocnych stron swojego dziecka i udzielaj mu wsparcia,

     

  • stosuj pochwały zamiast mówić „z ciebie to już nic nie będzie”.

     

  • chwal – za osiągnięcia, lecz także za włożony wysiłek, nie

    ogólnie, lecz za konkretną rzecz,

     

  • nie porównuj dziecka do rodzeństwa, kolegów, lecz do

    poprzedniego jego poziomu umiejętności

    ,

  • w przypadku zniechęcenia dziecka lub doświadczenia przez nie

    porażki – nie zaprzeczaj jego uczuciom mówiąc, że nic się nie

    stało, zachęć je do wymyślenia, jak można rozwiązać dany

    problem, zaproponuj własne pomysły i wspólnie zdecydujcie,

    które pomysły wydają się możliwe do zrealizowania.

 

Pamiętaj!

 

Brak motywacji do nauki wynika najczęściej z niewykształcenia

u dziecka nawyków do uczenia się, bądź też jest skutkiem

doznanych przez dziecko niepowodzeń.

 

Dziecko potrzebuje Twojego zrozumienia, wsparcia i wiary,

że sobie poradzi!

 

 

 

Wyślij link mailem
WYPOWIEDZ SIĘ
PDF
DRUKUJ
POWRÓT